சஞ்சாரம் – நாவல் ப்ரொமோ ப்லிம்:

 தமிழில் மிக முக்கியமான எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் சமீபத்திய நாவல் சஞ்சாரம். இந்த நாவலில் கரிசல்காட்டுப் பகுதிகளில் வாழ்ந்து வந்த நாதஸ்வர வித்வான்களின் வாழ்வியல் பேசப்பட்டு இருக்கிறது. இந்த நாவலை பரவலாக வாசகர் மத்தியில் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் அனுமதியுடன், இந்த நாவலுக்கு ஒரு ப்ரோமோ ப்லிம் (Teaser) ஒன்றை எங்கள் குழுவினர் உருவாக்கி இருக்கிறோம்.. அந்த வீடியோ இணைப்பு கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. பார்த்து உங்கள் மேலான கருத்துக்களை தெரிவியுங்கள்..

https://www.youtube.com/watch?v=6NBkunT8Eik&feature=youtu.be

கருக்கு:

ஆசிரியர்  : பாமா

பிரிவு        : நாவல்

பதிப்பகம் : பாரதி புத்தகாலயம்

    

தமிழகத்தின் தென் பிராந்திய பகுதிகளில் ஏதோ ஒரு கிராமத்தில் வாழ்ந்த பாமா என்னும் இந்த சகோதரி, தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தன்னை விடாமல் துரத்திக் கொண்டே இருந்த சாதிய வன்கொடுமைகளின் தாக்கத்தால், தன் எதிர்காலத்தின் மீதான நம்பிக்கையை தொலைத்து நிராதராவாக நின்று கொண்டிருந்த சூழலில், கிறிஸ்த்துவ திருச்சபைகளை சேர்ந்த மாற்கு என்னும் சகோதரரின் உதவியுடன், தனக்கு ஏற்பட்ட அவலங்களில் இருந்து தன்னை மீட்டெடுப்பதற்கு மருந்தாக எழுத்தை நாடினாள். தன் சோகங்களை பேனாவுக்குள் இட்டு நிரப்பி வார்த்தைகளாக வடிவம் கொடுக்க, அதை வாசித்துப் பார்த்த நண்பர்கள், கண்டிப்பாக இதனை அச்சேற்றி புத்தக வடிவில் கொண்டுவர விருப்பம் தெரிவித்தனர். முதலில் அந்த ஆலோசனையை ஏற்க அஞ்சிய பாமா அவர்கள், பின்பு நண்பர்களின் வற்புறுத்தலால் அதற்கு ஒப்புக் கொள்ள, கருக்கு என்ற நாவல் உதயமாகி, தமிழ் இலக்கிய பெருவெளியில் பல சர்ச்சைகளையும், சலனங்களையும் ஏற்படுத்தியது.

இது முதன்முதலில் நாவலாக வெளிவந்த காலகட்டம் 1998. மொத்தத்துக்கு 100 பக்கங்களுக்கு மிகாமல் குறுநாவலின் வடிவம் கொண்டது இந்த கருக்கு. ஆனால் இந்த நாவலில் இடம் பெற்ற சாதிய கொடுமைகளின் சுமையைப் பார்க்கும் போது நாவலின் கணம் கூடித்தான் போகிறது. நாவல் வெளிவந்த போது தன் சொந்த கிராமத்திலேயே பயங்கரமான எதிர்ப்பை சம்பாதித்தார். தங்கள் இனத்தையும் தங்கள் ஊரையும் அசிங்கப்படுத்தி விட்டாள் என்று கூவி பாமாவை வசைபாடத் தொடங்கியது அவர்களது சமூகம். அதே நேரத்தில் நாவலில் இடம் பெற்றிருந்த சொல்லாடல் தமிழ் இலக்கியத்திற்கு புதிது. கிராமங்களில் இயல்பாக மக்களால் பேசப்படும் பேச்சுவழக்கில் எந்த விதமான மொழி பிறழ்வும், கலப்பும் இன்றி அப்படியே எழுதியதால், அந்த மொழிநடையை உட்கிரகித்துக் கொள்வதில் சிலருக்கு சிக்கல் ஏற்பட்டது. அதனாலும் ஆரம்ப காலத்தில் நாவலுக்கு பலத்த எதிர்ப்பு கிளம்பியது. பின்னர் அதன் கணம் பொருந்திய கருத்தியலை புரிந்து கொண்டு பலதரப்பிலும் அதைப் பற்றி சிலாகிக்க தொடங்க. ஒரு புதிய மொழி நடையுடன் கருக்கு பிரகாசிக்கத் தொடங்கியது.

இந்த கருக்கு நாவல், தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பாமா என்ற சகோதரியின் வாழ்வில் நடைபெற்ற தீண்டாமை கொடுமைகளைகளால் கட்டியமைக்கப்பட்டது மட்டுமல்ல. அதன்வழியே ஒரு சமூகத்தின் இழிநிலையை மக்களுக்கு எடுத்துக்காட்டுவதாகவும் அமைந்திருக்கிறது. இதனை மூன்று பிரிவுகளாக ஆசிரியர் கையாண்டுள்ளதாகவே தோன்றுகிறது. பள்ளி செல்லும் பிராயத்தில் தீண்டாமை கொடுமை அவரை எவ்வாறு தீண்டியது. அப்போது ஊரில் நிலவிக் கொண்டிருந்த சூழல் என்ன என்பதையும், வெளியூர் சென்று கல்வி கற்கும் போது ஏற்பட்ட அனுபவங்கள் என்ன என்பதையும், படித்து பட்டம் பெற்று வேலை செய்த கால கட்டங்களிலும், கன்னியாஸ்திரி மடங்களில் சேர்ந்து பணியாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் முயற்சித்தப் போதும் அனுபவித்த கொடுமைகள் என்ன என்பதையும் அந்த வழி சற்றும் குறையாமல் எழுத்தில் வடித்துள்ளார் ஆசிரியர்.

பள்ளி செல்லும் காலத்தில், பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்கு கிளம்புவதற்கு முன்னர் பள்ளியிலேயே மாணவ மாணவிகள் சிறிது நேரம் விளையாடிக் கொண்டிருக்க, அவர்களின் விளையாட்டு மதில் சுவர் பக்கம் சாய்ந்து வளர்ந்திருக்கும் தென்னை மரத்தின் மீது திரும்புகிறது. அதன் மீது ஏறி விளையாடத் தொடங்குகின்றனர். விளையாட்டின் சுவராஸ்யத்தில் அனைவரும் அந்த சிறிய தென்னை மரத்தில் பிஞ்சு விட்டிருந்த தேங்காய் மீது கைவைக்க.. அது பாமா கைவைக்கும் போது மரத்திலிருந்து கீழே விழுந்துவிடுகிறது. அனைவரும் பயந்து ஓடிவிட, பாமாவும் ஓடி விடுகிறாள். அடுத்த நாள் காலை ப்ரேயர் ஹாலில் தலைமையாசிரியர் “உன் சாதிப் புத்திய காட்டிட்டியே.. ஏண்டி இளநீய புடுங்குனே.. ஸ்கூலுக்குள்ள வராத.. வெளிய போ…” என விரட்டுகிறார். பாமா தான் அறிந்து ஏதும் தவறு செய்யவில்லை என்பதற்கு சாட்சியாக அவர் உதிர்க்கும் கண்ணீர் மட்டுமே அங்கு நிற்கிறது. இது அவர் வாழ்க்கையில் நேரிடையாக ஏற்பட்ட முதல் அவமானம். அதுவும் நன்கு படித்து பட்டம் பெற்ற ஒரு தலைமையாசிரியரின் வாயில் இருந்த வந்த அந்த வார்த்தைகளை அவரால் அவ்வளவு எளிதாக மறக்க முடியவில்லை.

தீண்டாமை என்பதை அறியாத அந்த பிஞ்சு வயதில், அவர் தீண்டாமை, தொட்டா தீட்டாம்… என்கின்ற வார்த்தைகளை உள்வாங்கிக் கொண்டது வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில்… பள்ளி விட்டு வரும் வழியில் தெருவோரம் இருக்கும் பலகாரக் கடைகளையும் வித்தை காட்டுவோரையும் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டே வீடு வந்து சேர்வது பாமாவின் வழக்கம்.. அன்றும் வழக்கம் போல் வீடு நோக்கி வந்துகொண்டிருக்கும் போது, தலீத் சமூகத்தைச் சேர்ந்த வயதான பெரியாள் ஒருவர் தனது வலதுகையில் இருந்த ஒரு பொட்டணத்தை அந்த நூல் சரடைப் பிடித்து தூக்கி வந்து கொண்டிருந்தார். அதைப் பார்த்த சிறுமி பாமாவுக்கு சிரிப்பு பொத்துக் கொண்டு வருகிறது. அந்தப் பொட்டணத்தை உற்றுப் பார்த்தால் அது ஒரு வடை மடிக்கப்பட்ட பொட்டணம் என்பதற்கு சான்றாக அதில் எண்ணெய் அப்பிக் கொண்டிருக்க.. அதை நூல் சரடை பிடித்துக் கொண்டே சென்று நாக்கியர் கையில் கொடுத்து விட்டு கூனி கும்பிட்டு நிற்கிறார் அந்த முதியவர்.

பாமாவுக்கோ சிரிப்பு தாளமுடியவில்லை. இவ்வளவு வயதாகியும் சின்ன பிள்ளை மாதிரி நூலைப் பிடித்து பொட்டணத்தை பிடித்து விளையாடிக் கொண்டு அவர் வந்த விதத்தை தன் வீட்டில் சென்று ஸ்லாகித்துச் சொல்ல.. வீட்டில் தாய், அண்ணன் என்று யார் முகத்திலும் சிரிப்பில்லை… “நாமெல்லா அத தொடக்கூடாதாம்.. தொட்டா தீட்டாம்…” என்று முகத்தில் அடித்தாற் போல் பாமாவின் தாய் சொல்லிவிட்டு விருட்டென்று வீட்டுக்குள் செல்ல பாமாவுக்கும் அதற்குமேல் சிரிப்பு வருவதில்லை. பெரியவர் நூல் பிடித்து தூக்கி வந்த அந்த காட்சியை கண்ட நாளில் தான் பாமா தெரிந்து கொண்டாள், “தீண்டாமை பெருங்குற்றம்” என்பது இன்னும் நூல் அளவில் தான் இருக்கின்றது என்பதை.

சில நேரங்களில் பாமா தன் பாட்டியுடன் உயர் சாதியினரின் வீட்டுக்குச் வேலைக்குச் செல்லும் போது, அங்குள்ள பத்து வயது நிரம்பாத சிறுபிள்ளைகள் கூட தன் பாட்டியை பேர் சொல்லி அழைப்பதும், அதை பாட்டி மாத்திரம் அன்றி அந்த வீட்டாரம் கண்டு கொள்ளாமல் இருப்பதைப் பார்த்தும் நெஞ்சம் அதிர்ந்திருக்கிறாள். மேலும் அவர்கள் கூலியாகக் கொடுக்கும் கஞ்சியைக் கூட வாங்க, வீட்டு கால்வாயின் ஓரம் சட்டியை வைத்துவிட்டு காத்திருப்பதும், அதில் பழங் கஞ்சியை ஊற்றும் அந்த வீட்டுப் பெண்மணி, சட்டியில் தன் கை ஒட்டாதவாறு அகன்று நின்று அதை ஊற்றுவதும் மனதை போட்டு பிசைய.. அது அவளுக்குள் கேள்வியாக.. அதற்கு பாட்டியின் பதில் இதுதான். “நாமெல்லாம் தாழ்த்தப்பட்ட சனங்க தான.. காலங்காலமா நமக்கு கஞ்சி ஊத்துற மகராசங்க.. அவுங்கள அப்புடி பேசக்கூடாது….”

இதில் கவனிக்கவேண்டிய ஒரு முக்கியமான விசயம்.. நாம் அடுத்த மக்களை அடக்கி ஆளப் பிறந்தவர்கள் என்கின்ற எண்ணமும், நாம் அடங்கிப் போகப் பிறந்தவர்கள் என்கின்ற எண்ணமும் இரு தரப்பிலும் சிறுவயதிலேயே மனதில் அறியாமல் விதைக்கப்படுகின்றது என்பதுதான். இந்த தவறு இன்றுவரை கூட நடந்து வருவதுதான், நாமெல்லாம் நாகரீகம் அடைந்தவர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்வதை கேள்விக் குறியாக்குகிறது.

இவை தவிர்த்து படிக்க வெளியூர் செல்லும் இடங்களிலும், வேலைக்கு சேரும் இடங்களிலும், கன்னியாஸ்திரியாக போகும் இடங்களிலும் இவர் தன் அடையாளங்களை மறைத்து வாழும் சூழலும் ஏற்படுகின்றது. தான் ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட இனத்தைச் சேர்ந்தவள் என்பது தெரிந்துவிட்டால் பிறர் தன்னைப் பார்க்கும் கேலியான பார்வைகளில் இருந்து எப்படி தப்பிப்பது என்று தெரியாமல் ஒடுங்கிப் போகும் காலகட்டமும் நாவலில் கடந்து செல்கிறது.

பால்ய பிராயத்தில் கிறிஸ்துவ சபைகளில் கடவுள் மீது நம்பிக்கை கலந்த பயம் ஏற்படுத்துவதற்காக கூறும் சில கட்டுக்கதைகள் எப்படி பயத்தை உண்டாக்கியது என்பதும், அதில் இருந்து அவர்கள் மீண்டு வருவதும் கலகலப்பான பக்கங்கள். குறிப்பாக கோயில் தோட்டத்தில் யாரும் அறியாமல் பறித்த மலர்களை ப்ளக் பாய்ண்டில் சொறுகி, ஷாக் அடித்ததை கடவுள் கொடுத்த தண்டனையாக இருக்கும் என்று எண்ணுவதும், கோயிலில் கொடுக்கப்படும் நன்மய கையால் தொட்டால் கை முழுவதும் ரத்தம் ஒட்டிக்கொள்ளும் என்று பயமுறுத்தியதையும், கடிக்கக்கூடாது என்று சொல்வதையும் சோதித்துப் பார்க்கும் இடங்களை கூறலாம்.

மேலும் சாலியருக்கும் பறையருக்குமான கல்லறை தொடர்பான சண்டையின் போது போலீசின் அட்டூழியமும் வாச்சாத்தியின் சம்பவத்தை நினைவுகூற வைப்பவை. அந்த காலகட்டத்தில் போலீசுக்கு பயந்து ஒரு மாத காலமாக ஆண்களே ஊரில் இல்லாததால், தாங்களே வேலைக்குச் சென்று குடும்பத்தைக் காப்பாற்றிய பெண்களின் சாமர்த்தியமும் பாராட்ட வேண்டியது. மேலும் பள்ளர், பறையர் இரண்டு சமூகமுமே தாழ்த்தப்பட்ட சமூகமாக இருப்பினும் ஓயாமல் அவர்களுக்கு இடையே நடக்கும் சண்டைகளால் ஆதாயம் அடைவது யார் என்னும் விடை தெரியா கேள்வியையும் நாவல் எழுப்பிச் செல்கிறது.

குறை என்று பார்த்தால், கன்னியாஸ்திரி மடங்களில் சேர்ந்து பிற்பாடு நாம் நினைத்தது எதையும் இங்கு செயல்படுத்த முடியாது என்ற வெறுப்பில் வெளியேறும் பாமாவுக்கு, வாழ்க்கையின் மீதான நம்பிக்கையும் பிடிப்பும் ஒரேயடியாக போய்விட்டது என்பது ஏற்றுக்கொள்வதற்கு சற்று கடினமாக இருப்பதால் அவை மிகப்பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்துவது இல்லை. மேலும் எழுதிய விசயங்களே சில இடங்களில் மீண்டும் எழுதப்பட்டிருப்பதும் வாசிப்பிற்கான ஒரு தடையாக உள்ளது. மேலும் நிலவியல் சார்ந்த குறிப்புகள், கதை எங்கு நடந்தது என்பது போன்ற விவரணைகள் தெளிவாக கொடுக்கப்படாமல் தவிர்க்கப்பட்டிருப்பது ஏன் என்ற குழப்பமும் தோன்றுகிறது. மேலும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையை அப்படியே சொல்வதாகக் கொண்டாலும், பிற சாதிய மக்களை கேலி செய்வது போல் அமைந்திருக்கும் சில இடங்கள் கண்டிப்பாக அவர்களை கோபப்படுத்தும் நோக்கில் எழுதப்பட்டுள்ளதோ என்றும் ஐயுறத் தோன்றுகிறது. அதை தவிர்த்து இருக்கலாம் என்பது என் எண்ணம்.

சாதியத் தீண்டல்களை நீங்கள் உங்கள் வாழ்வில் நேரடியாக அனுபவித்தவர் இல்லை என்றாலும் பிறருக்கு நிகழ்ந்ததைப் பார்த்தது இல்லை என்றாலும் கூட நீங்கள் கண்டிப்பாக இந்த நாவலை வாசிக்கவும். ஏனென்றால் சாதிய தீண்டாமையின் கூறுகள் நம் கண்ணில் மண் தூவி எப்படி கிளை விரித்திருக்கின்றது என்பதை கண்டுகொள்ள இந்த ”கருக்கு” நாவல் கண்டிப்பாக உதவக்கூடும். உதாரணத்துக்கு உங்கள் ஊரில் அதிக அறிமுகம் இல்லாத ஒருவர் உங்களிடம் பேசும் போது, “தம்பி எந்த தெரு…” என்று கேட்டிருக்கிறாரா… அந்த கேள்வியின் உள்நோக்கம் நீங்கள் எந்த சாதியை சேர்ந்தவர் என்று கண்டு கொள்வதுதான். மேலும் உங்கள் ஊரின் சுற்றமைப்பை எடுத்துப் பாருங்கள். அதில் பழங்காலத்தில் கட்டப்பட்ட பள்ளிகூடங்கள், கோயில்கள், நகராட்சி அலுவலகங்கள், தபால் நிலையங்கள் இவை எல்லாம் எந்தெந்த தெருக்களைச் சுற்றி பெரும்பாலும் அமைந்திருக்கிறது என்பதைப் பார்த்தாலே சாதி நம் கண் மறைவில் எப்படி மறைந்திருக்கிறது என்பதை நாம் கண்டுகொள்ளக் கூடும்.

பிறகு

ஆசிரியர் - பூமணி

பதிப்பகம்: காலச்சுவடு

பிரிவு: நாவல் / இலக்கியம்

தமிழின் மிக முக்கியமான எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான பூமணியின் ஆகச் சிறந்த படைப்பு இந்த “பிறகு.”

வரலாறு சார்ந்த புத்தகங்கள், தன்னம்பிக்கை சார்ந்த புத்தகங்கள், வீட்டு குறிப்புகள், சமையல் குறிப்புகள், அழகு குறிப்புகள், ஜோதிடம் மற்றும் கல்வியல் சார்ந்த புத்தகங்கள் இவைகளோடு ஒப்பிடுகையில் நாம் ஏனோ நாவல் சார்ந்த புத்தகங்களை எளிதாக புறக்கணிக்கிறோம். இந்த புறக்கணிப்புக்கு முக்கிய காரணமாக இருப்பது, இந்த நாவலை வாசிப்பதன் மூலம் நான் பெரிதாக என்ன தெரிந்து கொள்ளமுடியும், அதில் ஒரு கதையை தவிர வேறு என்ன இருக்கிறது என்கின்ற ஒரு மேம்போக்கான பார்வையே ஆகும். நாவல் வாசிப்பு குறித்தான நம் சமூகத்தின் பார்வை பெரும்பாலும் அப்படித்தான் இருக்கிறது. நம்மில் பலரும் அதனை ஒரு சுவாரஸ்யமான கதையாடல் இருக்கிறது என்று நண்பர்கள் பரிந்துரைக்கும் போதோ அல்லது பிரயாணங்களின் போது அருகில் இருப்போரின் இம்சையில் இருந்து தப்பிப்பதற்காகவோ அல்லது நேரத்தை கொல்வதற்கு வேறு ஏதும் வழி இல்லாத போதோ தான் நாவலை நாம் கையில் எடுக்கிறோம்.

வரலாற்றை தெரிந்து கொள்வதில் நமக்கு உள்ள ஆர்வம் கூட நாவல் வாசிப்பில் இருப்பதில்லை. நாம் விரும்பி வாசிக்கும் வரலாறு எதை தாங்கி வருகிறது. ஒரு அரசனின் கதை, ஒரு பேரரசின் கதையை, போர்களின் வெற்றி தோல்வியை, வரலாற்று சிறப்புமிக்க இடங்களின் வரலாற்றை இவைகளைதானே.. மொத்தத்தில் இந்த வரலாறு சுமந்து வருவது அரசனின் வாழ்க்கையை.

நாவல்களோ நம்மைப் போன்ற சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கையை சுமந்து வருகிறது. எப்படி ஒரு வரலாற்று புனைவுகள் முற்றிலும் உண்மையாகவும், முற்றிலும் பொய்யாகவும் இருக்காது என்று வரையறை செய்கிறோமோ அதே இலக்கணம் நாவலுக்கும் பொருந்தும்.

ஏதோ ஒரு அரசனின் வாழ்க்கையை தெரிந்து கொள்வதில் காட்டுகின்ற முனைப்பை, நம் மூதாதையரின் வாழ்க்கையை, நம்முடைய வாழ்க்கையை தெரிந்து கொள்வதில் நாம் காட்டுவதே இல்லை. அதை நாம் ஒரு கதையாகவே எளிதில் கடந்து செல்ல முயல்கிறோம். ஆனால் உண்மை அதுவல்ல.

எப்படி ஒரு வரலாற்று புத்தகத்தை படிக்கும் போது நாம் மன்னராட்சியில் இருந்து மக்களாட்சி முளைத்த வரைபடத்தை புரிந்து கொள்கிறோமோ, அது போல் அதிகமான நல்ல நாவல்களை எடுத்து வாசிக்கும் போதுதான் சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கையில் நடந்த சமூக மாற்றத்தின் வாழ்க்கையோட்டத்தை நாம் ஓரளவேனும் புரிந்து கொள்ளமுடியும். அதன் மூலம்தான் இன்றைய சமூகத்தின் அச்சுறுத்தும் அவலங்களான மதம், சாதி, அரசியல், தீண்டாமை, பெண்ணடிமை மற்றும் உளவியல் சார்ந்த மனிதமனங்களின் முரண்பாடு போன்றவற்றின் மூலவித்தை கண்டறிந்து அதில் நாம் கடந்துவந்த தூரத்தையும் கடக்கவேண்டிய தூரத்தையும் தீர்மானிக்க முடியும். அதற்காகவேணும் சற்று நாவலும் வாசிப்போமே…

பிறகு மையக்கதை:

1975ம் காலகட்டத்தில் எழுதப்பட்ட இந்த நாவல், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் வாழ்வியலை பேசும்  முதல் நாவலாக இலக்கியவட்டத்தில் சிலாகிக்கப்பட்டது என்னவோ 1990களின் தொடக்கத்தில்தான். சுதந்திரம் அடைந்து 25ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற மாற்றங்களை துணை கதாபாத்திரங்களின் மூலம் ஜோடனைகளாகக் கொண்டு சக்கிலியகுடியில் வாழும் அழகிரி என்னும் தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பை சேர்ந்த மனிதனின் வாழ்க்கையை பேசுகிறது இந்த நாவல்.

அழகிரி:

கோவில்பட்டியை அருகாமையில் கொண்ட மணலூத்து என்னும் கிராமத்தின் சக்கிலியக்குடி என்று சொல்லப்படும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் வாழும் பகுதியில், துரைசாமிபுரத்தில் இருந்து அழைத்து வரப்பட்டு குடியேற்றப்படுகிறான் செருப்புத் தைப்பதை தொழிலாக கொண்ட அழகிரி. நோய்வாய்பட்ட மனைவி காளி, இரண்டு வயது மகள் முத்துமாரியுடன் வரும் அவன் இரண்டு வருடங்களில் தன் மனைவியை இழக்கிறான். மாட்டு தாவணியில் (மதுரை மாட்டுத்தாவணி பஸ் ஸ்டாண்டல்ல… மாட்டுதாவணி என்பது மாடு விற்கும் சந்தை) சந்தித்த ஆவடையை தன் துணையாக சேர்த்துக் கொண்டு, தன் மகளை கரைசேர்க்க அவன் படும் பாடே கதை.

ஆவடை:

அப்பன் ஒரு குடிகாரன். வயதுக்கு வந்த பெண்ணை வேலைக்கு அனுப்பி அதில் வரும் பணத்தைக் கொண்டே குடித்துக் கொண்டு திரிபவன். தன் மகளுக்கு ஒரு கல்யாணம் செய்து கரை சேர்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே இல்லாதவன். ஒரு கட்டத்தில் அழகிரி மாட்டு தாவணியில் ஆவுடையிடம் தன் கதையை சொல்லி, தன்னை கட்டிக்கிறாயா என்று அவளிடம் கேட்க, அன்று சாயந்தரம் வரை அதைப்பற்றி யோசித்தவள், அன்று இரவு அந்த இடத்தை விட்டு அழகிரி கிளம்பும் போது, தன் அப்பனிடம் எதையுமே கூறிக் கொள்ளாமல் அழகிரியுடன் கிளம்பிவிடுகிறாள். அன்று முதல் முத்துமாரியை தன் சொந்த மகளாக நினைத்து அவளுக்காகவே தன் மொத்த வாழ்க்கையையும் கழிக்கும் அவள், தனக்கென்று ஒரு பிள்ளையை பெத்துக் கொள்வதே இல்லை.. முத்துமாரிக்கு பின்னர் தன் பேரப்பிள்ளைகளை வளர்ப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறாள்.

முத்துமாரி:

முத்துமாரியின் நிலை மிகமிக மோசம். வயதுக்கு வந்து சிறிது நாட்களிலேயே தன்னை ஏன் கட்டிக் கொடுக்கிறார்கள். தான் ஏன் இந்த ஊரை விட்டு போக வேண்டும். தெரியாத ஆட்களுடன் எப்படி வாழ்வது என்று குழம்புகிறாள். அதை வெளிப்படுத்தும் தைரியம் அவளுக்கு இருப்பது இல்லை. வைரவன் என்பவனுக்கு அவளை திருமணம் செய்ய, ஆண் குழந்தை ஒன்று பிறக்கிறது. திடீரென்று பட்டாளத்துக்கு போன வைரவனின் பழக்கவழக்கம் மாறத் தொடங்குகிறது. லீவுக்கு வீட்டுக்கு வரும் அவன், மாடு மேய்க்கும் தொழில் செய்யும்  அவள் சுத்தமாக இருப்பதில்லை என்று அவளை அடிக்கிறான். அவள் உடல் வீசுவதாக குற்றம் கூறுபவன் அழகிரியையும் திட்ட, இவளும் கோபத்தில் பதிலுக்கு திட்ட வீட்டை விட்டு விரட்டுகிறான். மகனை தன்னோடு வைத்துக் கொண்டு அவளை, பெரியோர் முன்னிலையில் விவாகரத்து செய்கிறான்.

மகனைப் பிரிந்த துக்கத்தில் வாடும் முத்துமாரிக்கு அழகிரி மற்றொரு திருமணம் செய்ய நினைக்க அவள் அஞ்சுகிறாள். முனியாண்டியுடன் திருமணம் நடக்கிறது. முனியாண்டி அன்பாக நடந்துகொள்கிறான். பெண் குழந்தை பிறக்கிறது. எல்லோரும் முத பிள்ள பொண்ணா புறந்தது வீட்டுக்கு நல்லது என்று சொல்லிச் செல்ல, அவள் மனம் புழு போல் துடிக்கிறது. முதல் பிள்ளை ஆம்பள புள்ள.. என்ற வார்த்தை நெஞ்சை முட்ட.. அவளுக்கு கண்ணீர் வழிகிறது. முதல் குழந்தை சுடலையின் நினைப்பு மனதில் பலமாய் அறைகிறது.

வைரவன் பட்டாளத்தில் வேறு ஒரு பெண்ணை சேர்த்துக் கொண்டான் என்றும் அவளுடைய மாமனார் முத்துமுருங்கன் தான் சுடலையை பார்த்துக் கொள்கிறார் என்றும் சேதி வருகிறது. சில நாளில் முத்துமுருங்கனும் இறந்து விட.. இழவுக்கு தன் கைக்குழந்தையை வீட்டிலேயே விட்டு சென்ற முத்துமாரி, திரும்பும் போது சுடலையுடன் திரும்ப.. கோபம் கொண்ட முனியாண்டி முத்துமாரியை மாரில் எட்டி உதைத்து வீட்டை விட்டு அனுப்புகிறான்… உடல் வலியோடு, மன வலியும் சேர்ந்து கொள்ள.. அவள் பெரும் குரல் எடுத்து அழுகிறாள்.. செய்வதறியாது சுடலையும் சுவரோரமாய் நின்று அழுகிறான்… அவள் வாழ்க்கை என்னவானது….?

கருப்பன்:

தாயும் தந்தையும் பேதியில் இறந்துவிட.. அநாதையாய் சுற்றித் திரியும் கருப்பன் மணலூத்துக்கு வந்து சேர, அழகிரி அவனுக்கு கஞ்சி ஊற்றி, ஊரில் மாடு மேய்க்கும் வேலை வாங்கித் தருகிறான். ஊரில் இருக்கும் மாடுகளை அவன் மேய்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.. ஒரு கட்டத்தில் ஊரில் மழை இல்லாமல் போனதற்கு கருப்பன் தான் காரணம் என்று ஊர் அவனை குற்றம் சாட்ட.. அவன் ஊரில் நன்றாக மழை பெய்த போதும் தான் இங்குதானே இருந்தேன் என்று வாதிடுகிறான்… பின்பு எதையோ நினைத்தவனாய், எனக்கு எதுக்கு பேதி வந்து சாகாமல் இருந்தேன்.. அல்லது அவுகளாது என் மூக்குல சாம்பல போட்டு கொன்னுருக்க கூடாதா.. எங்க அப்பன் ஆத்தாகூடயே நானும் போயிருக்கலாம்ல… என்று அழுகிறான்.

அவனை கந்தையாவும் அழகிரியும் சமாதானம் செய்ய, புது வேட்டியாது எடுத்துக் குடுப்பாகலா.. என்று கருப்பன் கேட்க.. அவர்கள் ஆம் என்று சொல்ல.. சந்தோசமாக ஒத்துக் கொள்கிறான்.. அவனுக்கு மொட்டை அடித்து, கரும்புள்ளி செம்புள்ளி குத்தி, கழுதை மேல் ஏற்றி ஊரை சுற்றிவர, அவன் இடுப்பில் கட்டி இருந்த புது வேட்டியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.. மாடு மேய்க்கும் போது மாடில் ஏறி சவாரி செய்பவனுக்கு, கழுதையில் சவாரி செய்வது ஒன்றும் வித்தியாசமாக தெரியவில்லை.

காவக்காரர் கந்தையா:

ஊரில் பெரும்காணிக்கு சொந்தகாரராக இருந்து, தன் நிலப்பட்டாக்களை அப்பையாவிடம் அநியாய வட்டிக்கு அடகுவைத்து ஏமாந்து நிலங்களை இழந்தவர். இப்போது அவரது நிலத்துக்கே காவல் வேலை செய்து கிடைக்கும் கூலியைக் கொண்டு பிழைப்பு நடத்துகிறார். ஊரில் இருக்கும் ஏழை பாழைகளுக்கு நியாயம் கிடைக்க போராடும் ஒரே ஒரு மனிதர்.

சக்கணனும் சித்திரனும்:

சக்கணன் வயதானவன், சித்திரன் உடம்பில் வீக்க நோய் வந்து கேவி கேவி நடப்பவன்.. இருவரும் ஜோடியாகத்தான் ஊருக்குள் திரிபவர்கள். இவர்கள் வாயிலாக ஊர் தொடர்பான பல கதைகளும் பகடியாக விரிகின்றது. ஊரில் முத குடிவந்தவுக யாரு என்று கேட்கும் சித்திரனுக்கு சக்கணன் சக்கிலியகுடிதான் என்று பதில் சொல்லிவிட்டு மணலூத்து என்னும் ஊர் உருவாகிய வரலாற்றை கூறுகிறான்.. மேலும் நண்டை பிடிக்க நரி செய்யும் தந்திரத்தையும், குளத்தாங்கரை ஆலமரத்தில் அடையும் பறவைகளை பிடிக்க சக்கணன் என்ன செய்வான் என்கின்ற தந்திரத்தையும் ஒருமுறை மாடு மேய்க்க போன சக்கணன் கிடைக்காக போட்டிருந்த ஆட்டுக்கு கிடைக்குள் மழைக்காக ஒதுங்கப் போய் எப்படி நரியிடம் மாட்டிக் கொண்டான் என்பதும், பின்பு அதிலிருந்து எப்படி தப்பித்தான் என்பதும் சுவாரஸ்யமான கதைகள். இது போன்ற இன்னும் பல விசயங்களை இவர்கள் வாயிலாக விவரிக்கிறார் ஆசிரியர்.

சுதந்திர பேச்சு:

சுதந்திர அடைந்ததை சில மக்கள் எப்படி பார்த்தார்கள் என்பதும், சுதந்திர போராட்டம் குறித்தான விழிப்புணர்ச்சி தென் மாவட்டங்களின் சில பகுதிகளில் எந்த அளவுக்கு இருந்தது என்பதும் கீழ்கண்ட உரையாடல் மூலம் தெரிந்து கொள்ளலாம்…

“சொயராச்சியம் வந்திருச்சாம்.. ஏதோ கெடாரம் கெடச்சமாதிரி ரெண்டு மூணு வீட்ல கொண்டாடுறாக.. இவுகளுக்கு என்னதான் கிடைச்சிச்சோ..”

”நானும் அத கேக்கணும்னே இருந்தே.. நமக்கு விடுதல வந்திருச்சின்னு பேசிக்கிறாகளே நாம என்ன செயில்லயா இருந்தோம்…”

“விடுதலனா செயில்ல ரொம்பநாளா இருக்காகளே அவுகளுக்காருக்கும்.. ஒரு பேச்சுக்காகசுட்டி எல்லாரவும் சேத்து சொல்லீருப்பாக…”

“சரி அப்படியே வெச்சிக்குருவோம் அதுக்காக ஏன் வெள்ளக்காரன வெளியேத்தணுமிங்காக… இவுகளுக்கு அவன் என்ன செஞ்சான்…”

“அதுக்கில்லண்ணே எங்கயோ எவனோ தாட்பூட்னு திரிஞ்சா இவுகளுக்கென்ன.. அன்னைக்கு பேசுறாக விடுதல வந்தாச்சுன்னா ஆருவிட்லயும் ஆரும் கூசாம கஞ்சித்தண்ணி குடிக்கலாமாம்.. எல்லாருக்கும் சோத்து கஸ்டமே வராதாம்…”

இப்படியும் சில மக்களின் எண்ணவோட்டங்கள் இருந்திருக்கிறது. இதுமட்டுமல்ல.. இது போக முதன்முதலில் ஊருக்கு மின்சாரம் வந்த போது என்னமாதிரியான பிரச்சனைகள் வந்தது, ஊருக்கு இரண்டு விதமான கட்சி கம்பங்கள் நிறுவப்பட்ட போது அது எப்படி ஒரு பிரளயமாக உருவெடுத்து காவல்காரர் கந்தையாவை தாக்கியது, தேர்தலை எதிர் கொண்ட மக்களின் மனோபாவம் எப்படி இருந்தது, அவர்கள் தேர்தலை எப்படி சந்தித்தார்கள் என்று நாம் அறிந்து கொள்ள பல விசயங்களையும் தாங்கி நிற்கிறது இந்த ”பிறகு” நாவல். 

இங்கு தெலுங்கு பேசும் மக்கள் பரவலாக இருப்பது போல் வாசிப்பின் போது புலனாகிறது. மேலும் இதில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களும் சில இடங்களில் தெலுங்கு பேசுகின்றனர். இது அங்கு வசிக்கும் நாய்க்கர்களுடன் ஏற்பட்ட பழக்கத்தினாலா அல்லது எப்படி என்ற கேள்வி எழும்புகிறது. இதற்கான விடை நமக்கு வேறு எங்காவது எப்போதாவது கிடைக்ககூடும்.

மேலும் இந்த நாவலை நாம் வாசித்து முடிக்கும் போது இதில் இலையோடி இருக்கும் அரசியல், சாதி, பெண்ணியம் மற்றும் தீண்டாமை தொடர்பான உண்மை நிலையையும் தெரிந்து கொள்வதுடன், கோவில்பட்டி வட்டார வழக்கு மொழியையும் கொஞ்சமாவது தெரிந்து கொள்ள முடியும்..

சென்னை புத்தக திருவிழா

சென்னையில் புத்தக கண்காட்சி கடந்த 11ம் தேதியில் தொடங்கி வருகின்ற 23ம் தேதி வரை நடைபெற உள்ளது. இந்த முறை பச்சையப்பன் கல்லூரி மைதானம் புத்தக கண்காட்சிக்காக ஒதுக்கித் தரப்படாத காரணத்தால், சென்னை நந்தனத்தில் இருக்கின்ற ஒய்.எம்.சி.ஏ மைதானத்தில் கண்காட்சி நடந்து வருகிறது. லட்சக்கணக்கான புத்தகங்கள் குவிந்து உள்ள இடத்திற்கு சென்றுவிட்டு, அங்கு என்ன புத்தகத்தை வாங்கலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டு இருக்காமல், இந்த புத்தகங்களைத்தான் வாங்கப் போகிறோம் என்று முடிவு செய்துவிட்டு செல்வது நமக்கு சற்று நலம் பயக்கும் என்பதால், முக்கியமான தவறவிடக்கூடாத நாவல்கள் என்று பிரபலமான எழுத்தாளர்களால் கூறப்படும் நாவல்களின் பட்டியலை நமக்கு உதவியாக இருக்கும் என்கின்ற நம்பிக்கையில் இங்கு கொடுத்திருக்கிறோம்.

முக்கியமான நாவல்கள்:

     ஜெயமோகன் எழுதிய காடு, ஏழாம் உலகம், கொற்றவை, எம்.ஜி சுரேஷ் எழுதிய அலெக்சாண்டரும் ஒரு கோப்பை தேநீரும், யுரேகா என்றொரு நகரமும், எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் நெடுங்குருதி, யாமம் போன்றவையும், வாமு கோமுவின் கள்ளியும், யுவன் சந்திரசேகரின் குள்ள சித்தன் சரித்திரம், கானல்நதி, பகடையாட்டம், ஜேடி..குரூஸின் ஆழி சூழ் உலகு நாவலும், பூமணியின் வெக்கை, பிறகு நாவலும், சுந்தர ராமசாமியின் ஒரு புளியமரத்தின் கதை, பா.சிங்காரத்தின் புயலிலே ஒரு தோணி, ஹெப்சிபா ஜேசுநாதனின் புத்தம் வீடு, சா.கந்தசாமியின் சாயாவனம், தி.ஜானகிராமனின் மோகமுள், அம்மா வந்தாள், மரப்பசு, கி.ராஜநாராயணனின் கோபல்ல கிராமம், தோப்பில் முகம்மது மீரானின் அஞ்சுவண்ணத் தெரு, ஒரு கடலோர கிராமத்தின் கதை, கல்கியின் அலையோசை, மகுடபதி, சு.வெங்கடேசனின் காவல் கோட்டம், பா.வெங்கடேசனின் தாண்டவராயன் கதை, அருணனின் பூருவம்சம், சுதேசமித்திரனின் காக்டெய்ல், ஆஸ்பத்திரி, தமிழவனின் வார்ஸாவில் ஒரு கடவுள், ஜி.நாகராஜனின் நாளை மற்றொரு நாளே, குறத்தி முகடு, சோலை சுந்தர பெருமாளின் குருமார்கள், சி.சு.செல்லப்பாவின் வாடிவாசல், நாஞ்சில் நாடனின் தலைகீழ்விகிதங்கள், சூடிய பூ சூடற்க, வண்ணநிலவனின் கடல்புறத்தில், ஆதவனின் காகித மலர்கள், அகிலனின் சித்திரப் பாவை, கரிச்சான்குஞ்சுவின் பசித்த மானுடம், நீலபத்மநாபனின் பள்ளிகொண்டபுரம், தலைமுறைகள், அசோகமித்ரனின் கரைந்த நிழல்கள், சம்பத்தின் இடைவெளி.

சிறுகதை தொகுப்பு:

    ஆதவன், நகுலன், புதுமைபித்தன், வண்ணதாசன், வண்ணநிலவன், சுந்தர ராமசாமி, இமையம், அம்பை, தி.ஜானகிராமன், கி.ராஜநாராயணன், நாஞ்சில் நாடன், அ.முத்துலிங்கம், பிச்சமூர்த்தி, கோணங்கி, எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், அசோகமித்ரன், பிரபஞ்சன், ச.தமிழ்செல்வன், லா.ச.ராமாமிருதம், மெளனி, கு.அழகிரிசாமி. ஆகிய ஆசிரியர்களின் தொகுப்புக்களை நம்பி வாங்கிப் படிக்கலாம்..

     இதுபோன்ற முக்கியமான தொகுப்புகளை நாம் குறைந்தவிலையில் வாங்குவதற்கு சென்னை புத்தக கண்காட்சி சென்னையில் வசிக்கின்ற நம்மைப் போன்ற மக்களுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதம். வருடத்திற்கு ஒருமுறை மட்டுமே இந்த புத்தக கண்காட்சி நடக்கும் என்பதால் இந்த வாய்ப்பை நீங்கள் தவறவிட்டால் அடுத்த வாய்ப்புக்காக அடுத்த ஜனவரி வரை காத்திருக்க நேரிடும். தவறவிடாதீர்கள் நண்பர்களே……..!

    மீண்டும் ஒன்றை அழுத்தமாக நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன்.. மேற்கூரிய நாவல்களும் சிறுகதை தொகுப்பு சார்ந்த விவரங்களும் அந்தந்த எழுத்தாளர்களின் ரசனையுடன் ஒத்துப் போயிருக்கும்.. எனவே அவை மிகச்சிறந்த நாவல்கள் என அவர்களால் கூறப்படுகின்றன.. இவற்றில் சில நம் ரசனையோடு ஒத்துப் போகாமல் இருப்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகளும் உண்டு என்பதை சற்றே கவனத்தில் கொண்டால் நல்லது.

புத்தக கண்காட்சி நேரம்:

     வார நாட்கள்     :       மதியம் 2.30லிருந்து இரவு 8.30 வரை

     வார இறுதிநாட்கள்:      மதியம் 11.00லிருந்து இரவு 9.30 வரை

                                                               

வந்தார்கள் வென்றார்கள்:

       ஆசிரியர்:    மதன் (கார்டூனிஸ்ட்)

          பிரிவு:    வரலாறு.

      பதிப்பகம்:    விகடன் பிரசுரம்.

பெரும்பாலான மக்களால் கார்ட்டூனிஸ்டாகவும், திரைப்பட விமர்சகராகவும் அறியப்படும் திரு. மதன் அவர்களால் எழுதப்பட்டு 1 இலட்சம் பிரதிகளுக்கு மேல் விற்பனையாகி சாதனை புரிந்த வரலாற்று புத்தகம் இந்த ”வந்தார்கள் வென்றார்கள்”.

                                                      

ஏன் இந்த தலைப்பு:

     அது என்ன வந்தார்கள். வென்றார்கள். ஏன் இந்த தலைப்பு யார் வந்தார்கள், எதை வென்றார்கள்..? என்று கேட்கிறீர்களா….. வந்தவர்கள் துருக்கியர்களும் மங்கோலியர்களும். வென்றது இந்தியாவின் நெற்றியை  மங்களகரமாக அலங்கரிக்கும் முக்கிய பகுதியான டெல்லியையும் இந்தியாவின் பிறபகுதிகளையும்……

ஏன் படிக்க வேண்டும்:

இந்த புத்தகத்தை ஏன் நாம் படிக்க வேண்டும் என்றால்,

1.    பாட்டி வடை சுட்ட கதை கேட்க இன்றைய பிள்ளைகள் தயாரில்லை.
2.   வேறு கதை நமக்கு தெரியாது…
3.   இந்த புத்தகத்தில் பிள்ளைகளுக்கு கதை சொல்ல பக்கத்திற்கு குறைந்தது இரண்டு கதை உள்ளது. ஒரு வருடம் முழுவதும் கதை சொல்லலாம்.
4.   இது கதை மட்டுமல்ல… வரலாறு என்பதால் குழந்தைகளும் குழந்தைகளோடு நாமும் இந்தியாவின் வரலாற்றை எளிதில் புரிந்து கொள்ளலாம்…
5.  அரசு தேர்வு எழுதுவோருக்கும் இவை உதவக்கூடும்.
6.   இந்தியாவின் முக்கிய நகரங்களுக்கு சுற்றுலா சென்று வரும் போது உங்களுக்கு ஸ்தல புராணம் பற்றி கூற கைடு தேவைப்படாது…
7. இந்த புத்தகத்தை படிக்கும் போதே அருகில் ஒரு இந்திய வரைபடத்தையும் வைத்துக் கொண்டால் இந்திய வரலாறும் முக்கிய இடங்களும் நமக்கும் குழந்தைகளுக்கும் எப்போதுமே மறக்காது…
8.      உண்மையான வரலாறுக்கும் நாம் சமூக அறிவியல் என்ற பெயரில் படித்த வரலாறுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை தெரிந்துகொள்ள….
9.     குறிப்பாக எனக்கும் இந்தியாவின் வரலாறு தெரியும் என்று சட்டை காலரை தூக்கிவிட்டுக் கொள்ளலாம்…

ஏன் வந்தார்கள்:

     இந்தியாவின் மீது நடைபெற்ற முக்கியமான படையெடுப்புகள் அனைத்தும் வடக்கில் இருந்தே நிகழ்ந்திருக்கின்றன. காரணம் என்னவென்றால், வடக்கில் இருந்த அன்றைய துருக்கிய மங்கோலிய பகுதிகள் அனைத்துமே பாலைவனப்பகுதிகள். அவர்களுக்கு கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை ஒரே மணற்பரப்பு மட்டுமே… எனவேதான் இந்தியா போன்ற சில இயற்கை வளம் மிகுந்த நாடுகளை பார்க்கும் போது, அவர்களுக்கு இயல்பாகவே அதை கைப்பற்ற வேண்டும் என்ற ஆசை எழுந்தது. மேலும் இந்தியாவில் அபரிமிதமான அளவில் கொட்டிக் கிடந்த தங்கம், வெள்ளி, வைரம் போன்றவையும் மற்றொரு முக்கியமான காரணம்.. இந்தியாவின் செல்வசெழிப்பை பற்றி பெரும்பாலான மன்னர்கள் ஒற்றர்களின் வாயிலாக அறிந்தே இருந்தார்கள். இதுவே பல மன்னர்கள் இந்தியாவின் மீது படை எடுக்க காரணம்…

ஏன் வென்றார்கள்:

     பெரும்பாலும் இந்திய மன்னர்களுக்கு போர் என்பது வீரம் கலந்த ஒரு பொழுதுபோக்காகவே இருந்தது. ஆகவே தற்காப்புக்காக யுத்தம் செய்வதோடு நிறுத்திக்கொண்டார்கள். ”வலிய சென்று தாக்குதலே சிறந்த தற்காப்பு” என்பதை அவர்கள் அறியவில்லை…

   துருக்கிய மங்கோலிய படை வீரர்களின் நோக்கமானது மலை, ஆறுகளை கடந்து வந்து இந்திய செல்வங்களை கொள்ளை அடிப்பதில் இருந்தது. ஆனால் இந்திய வீரர்களுக்கோ, மன்னர்களுக்கோ நாடு பிடிக்கும் ஆசை அரிதாகவே இருந்தது. மேலும் பெரும்பாலான போர்களில் இந்திய வீரர்கள் கடமைக்காகவும் வீரமரணத்திற்காகவும் மட்டுமே பங்கேற்றனர்.

   இந்திய மன்னர்களுக்கு நல்ல ஜாதிக் குதிரைகள் வளர்ப்பு என்பது எப்போதுமே புரிபடாமலே இருந்தது. சோழர்கள் கூட குதிரையை அரபு நாடுகளில் இருந்தேதான் இறக்குமதி செய்தனர். ஆனால் ஆப்கன் குதிரைபடையோ பிரத்யேக போர் பயிற்சி பெற்ற குதிரைப்படை.

   ராஜபுத்திர வம்சத்தை சேர்ந்த இந்தியமன்னர்கள் மிகச் சிறந்த வீரர்கள். ஆனால் அவர்கள் போர்தர்மத்தை கடைபிடிக்கிறேன் என்ற பேரில் செய்த பல செயல்கள் பேராபத்தாக முடிந்தது.

   முக்கியமாக அவர்களிடம் எப்போதுமே ஒற்றுமை இல்லை. வேற்று நாட்டுப் படைகள் இந்தியாவில் நுழைவதற்கு இருந்த இரண்டே இரண்டு வழிகள் கைபர் கணவாயும், கோமல் கணவாயும் மட்டுமே… அந்த இரண்டு இடங்களிலும் சிறு கோட்டைகூட கட்ட எந்த மன்னருமே முன்வரவில்லை.. உனக்கு வரும் ஆபத்தை தடுக்க நான் ஏன் கோட்டை கட்ட வேண்டும் என்ற ரீதியிலேயே மன்னர்களின் செயல்பாடுகள் இருந்தன..

நூலைப் பற்றி:

   மொகலாய(மொகல்=மங்கோலியர்) சாம்ராஜ்யத்தின் ஆரம்பத்தில் இருந்து முடிவு வரை இந்த நூல் மிகவும் விரிவாக விளக்குகிறது.. கி.பி 1000 நூற்றாண்டில் தொடங்கி கி.பி 1858ல் கிழக்கிந்திய கம்பெனிகளின் ஆளுமையின் கீழ் இந்தியா சென்று மொகலாய பரம்பரையின் கடைசி மன்னரான பகதூர்ஷா கைதியாக பர்மாவிற்கு கப்பலில் நாடு கடத்தப்படுவது வரை நடந்த முக்கிய நிகழ்வுகளை உண்மைக்கு மிக அருகில் இருந்து பேசுகிறது இந்த நூல்..

       இந்த நூலில் மொத்தமாக இருபத்து ஒன்பது மன்னர்களின் வாழ்க்கை மிக ஆழமாக விவரிக்கப்பட்டு உள்ளது. அத்தனை மன்னர்களையும் நான் விவரிக்க முயன்றால் அது புத்தகத்தின் மொத்த பக்கங்களைவிட அதிகமான பக்கங்களை எடுத்துக் கொள்ளும் என்கின்ற ஐயத்தால், எனக்கு முக்கியமான மன்னர்களாக தோன்றிய ஒரு சில மன்னர்களைப் பற்றி மட்டும் சற்று விரிவாக கூற முயற்சித்திருக்கிறேன்…

டெல்லி:

   முக்கியமாக போர் நடந்த இடங்கள் எல்லாம் டெல்லியை சுற்றிய பகுதிகள் என்பதால் டெல்லியை பற்றிய வரலாறு கொஞ்சம்…

டெல்லியை பற்றிய குறிப்புகள் கி.பி736ல் இருந்து மட்டுமே எழுத்து வடிவில் கிடைக்கின்றன.. ஆனால் அங்கு தோண்டி எடுக்கப்பட்ட புதைபடிவங்கள் அனைத்தும் கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு 1000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டவை. மகாபாரத காலத்தில் பாண்டவர்களால் யமுனை நதிக்கரையில் இந்திரசேனா என்ற பெயரில் உண்டாக்கப்பட்ட நகரமே டெல்லி..

   பாண்டவர்களுக்கு பிறகு டெல்லியின் நிலைமை யாதென்றே தெரியவில்லை.. கி.முவில் வந்த மெகஸ்தனிஸ், ஹிவான்சுவாங் போன்ற வெளி நாட்டு பயணிகளின் குறிப்பிலும் டெல்லியை பற்றி ஏதுமேயில்லை.. கி.பி 736ல் தோமர்கள்(இராஜபுத்திரர்கள்) தில்லிகா என்ற பெயரில் டில்லியை ஆண்டு வந்தார்கள்..

ப்ருத்விராஜ்:

   நமக்கு மிகவும் பரிட்சயமான ப்ருதிவிராஜ்தான் இவர். குதிரையில் சென்று சம்யுக்தையை தூக்கிவந்து மணந்தாரே அவரேதான்… இவர் ராஜபுத்திர வம்சத்தை சேர்ந்தவர். ராஜபுத்திர வம்சத்தின் புகழ்பெற்ற மன்னன். கடைசி மன்னனும் கூட..

   கன்னோசி நாட்டு மன்னன் ஜெயசந்திரனின் மகள் சம்யுக்தையை ப்ருதிவிராஜ் காதலிக்க… அவனுக்கு தன் மகளை மணமுடிக்க விருப்பமில்லாத ஜெயசந்திரன், அவசர அவசரமாக சம்யுக்தைக்கு சுயம்வரம் நடத்துகிறான். ப்ருதிவிராஜ்க்கு அழைப்பு அனுப்பப்படவில்லை. ப்ருதிவிராஜ் போல ஒரு சிலையை செய்து அரண்மனை வாயிலில் காவலனாக நிறுத்தி வைத்து கேலி செய்யவே, ப்ருதிவிராஜ் குதிரையில் வந்து சம்யுக்தையை அவளது சம்மதத்துடன் தூக்கி செல்கிறான்….

முகமது கோரி:

   கி.பி 1000ல் இருந்தே சிந்துநதி பகுதியில் ஈரானியர்கள், ஆப்கானியர்கள், துருக்கியர்கள், மங்கோலியர்கள் அனைவரும் ராஜபுத்திர இனத்திற்கு தொல்லை கொடுத்து கொண்டே இருந்தனர்… கி.பி 1191ல் ஆப்கானிய மன்னன் முகமது கோரியின் படையை ப்ருதிவிராஜ் குறுநில மன்னர்களுடன் சேர்ந்து தோற்கடித்தான்.. தோற்று ஓடிய முகமது கோரியை ப்ருதிவிராஜ் விரட்டி சென்று வெட்டவில்லை… ( ஏற்கனவே பார்த்தோமே…. போர் தர்மமாம்…?!)

    கோபம் கொண்ட முகமது கோரி 1192ல் மீண்டும் பெரும்படையுடன் வந்து போரிட்டான்… அப்போது ப்ருதிவிராஜ்க்கு கன்னோசி மன்னன் ஜெயசந்திரனிடம் இருந்து உதவி வந்திருந்தால் வரலாறு மாறி இருக்கும். கன்னோசி மன்னனும் உதவிக்கு வரவில்லை. ப்ருத்வியும் உதவி கேட்கவில்ல்லை… ப்ருதிவிராஜின் படை தோற்றது.. சிறை பிடிக்கப்பட்ட ப்ருத்விராஜ் முகமது கோரியின் முன்னால் இழுத்து செல்லப்பட.. கைகள் கட்டப்பட்ட நிலையில் இருந்த ப்ருத்விராஜின் தலை துண்டிக்கப்பட்டது. (இதுவும் போர் தர்மம்தானாம்…?!)

      ஆர்ப்பாட்டமாக டெல்லி அரண்மனையில் நுழைந்த கோரியின் படை அரண்டு போய் நின்றது. அரண்மனையில் ஒரு பிணக்குவியலே கிடந்தது. ராணி சம்யுக்தை உட்பட பிற பெண்கள் அனைவரும் தீயில் குதித்து உயிர் துறந்து இருந்தனர்….

    எல்லாவற்றையும் கொள்ளையடித்த பிறகு முகமது கோரியின் படை படையெடுத்தது மன்னன் ஜெயசந்திரனின் கன்னோசி நாட்டின் மீது. அந்த போரில் ஜெயசந்திரனும் கொல்லப்பட்டான்.. முகமது கோரியிடம் அடிமையாக வாழ்க்கையை தொடங்கி, பின்னர் படைத்தளபதியாக உயர்ந்த ”குத்புதீன் அய்பெக்” டெல்லியின் மன்னனாக கோரியால் நியமிக்கப்பட்டார்….

    இந்த குத்பூதீன் அய்பெக்கால் கட்டப்பட்டது தான் குதுப்மினார். கி.பி 1368ல் இதன் மேல்தளத்தை இரண்டு பால்கனியாக பிரித்து கட்டியவர்தான் பிரோஷா துக்ளக். கி.பி 1848ல் கர்னல் ராபர்ட் ஸ்மித் குதுப்மினார் ஸ்தூபியின் மீது ஏற்றி வைத்த மேற்கூரை இடி தாக்கியதால் அகற்றப்பட்டு இன்றும் குதுப்மினாருக்கு அருகில் காட்சி அளிக்கிறது….

   குதுப்மினாருக்கு அருகே அலாவுதீன் கில்ஜியால் கட்டப்பட்ட ஒரு அரைகுறை ஸ்தூபியும் இன்றளவும் இருக்கிறது……

முகமது கஜினி:

           முகமது கஜினியை பற்றி நாம் என்ன படித்தோம்…. 17 முறை தோற்றாலும் விடாமுயற்சியால் பதினெட்டாவது முறை அவர் வெற்றி பெற்றார் என்று தானே… ஆனால் உண்மையான வரலாறு அவ்வாறு இல்லை நண்பர்களே… கஜினியின் முதல் 17 படையெடுப்புகளும் கூட வெற்றிதான்… ஏனென்றால் முகமது கஜினி முகமது கோரியை போல் ஆட்சியை கைப்பற்றும் நோக்கத்தில் வந்தவன் அல்ல… கொள்ளையடிக்கும் நோக்கம் மட்டுமே பிரதானம்… 17 படையெடுப்பிலும் அவன் வெற்றிகரமாக கொள்ளையடித்தே திரும்பினான்.

    கி.பி 1025ம் ஆண்டு ராஜஸ்தான் பாலைவனம் வழியாக குஜராத்தில் நுழைந்த கஜினியின் படை… புகழ்பெற்ற சோம்நாத் கோயிலை நோக்கி சென்றது… கோயில் என்பதால் தாக்குவதற்கு ஆட்கள் இருக்கமாட்டார்கள் என்று கஜினி முகம்மது எண்ணினான்… ஆனால் சாதாரண குடியானவர்கள் முதற்கொண்டு பூசாரிகள் வரை அனைவரும் கையில் கிடைத்ததை எடுத்துக் கொண்டு போரிட்டனர்… கோபம் கொண்ட கஜினி முகம்மது எல்லாரையும் கொல்ல உத்தரவிட்டான்… அன்று அந்த கடற்கரையில் மட்டும் கொல்லப்பட்ட சாதாரண மக்களின் எண்ணிக்கை ஐம்பதாயிரத்திற்கும் அதிகம்….

   காந்தசக்தியால் கட்டப்பட்ட மிதக்கும் சிவலிங்கம் இடித்து தள்ளப்பட்டு அதற்கு உள்ளே மறைத்து வைக்கப்பட்டு இருந்த 6 டன் தங்க நகைகளை கஜினியின் படை கொள்ளையடித்து கொண்டு சென்றது… கடலின் நீர் 50000 மக்களின் உதிரத்தை வாங்கிக் கொண்டு ரத்த சிவப்பாக காட்சியளிக்க… கஜினியின் படை அடுத்த ஊரை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது… கஜினிக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது… அவன் தோற்கடித்த மன்னர்களின் கைவிரல்களை வெட்டி சேமித்துக் கொண்டிருந்தான்.

   இப்படிப்பட்ட ஒரு காட்டுமிராண்டி கொள்ளைக்காரனை எதிர்க்கும் திறன் பெற்ற ஒரு இந்திய மன்னன் இருக்கத்தான் செய்தான்… ஆனால் அவன் என்ன காரணத்தினாலோ வட இந்தியாவில் தன் ஆதிக்கத்தை பரப்ப விரும்பாமல் கடல் கடந்து சென்று இலங்கை, சுமித்ரா, பர்மா போன்ற நாடுகளை கைப்பற்றுவதில்தான் ஆர்வம் கொண்டு இருந்தான்… அந்த மாவீரன் தான் ”ராஜேந்திர சோழன்”

    ஏனோ நமது மாவீரன் ராஜேந்திர சோழனும், அந்த காட்டுமிராண்டி கொள்ளைக்காரன் முகமது கஜினியும் சந்திக்காமலே போய்விட்டனர்… அப்படி சந்தித்து இருந்திருந்தால் வரலாறு வேறுமாதிரி மாறி இருக்கலாம்… ஆனால் இந்த முகமது கஜினி வந்ததால் தான் மொகலாய சாம்ராஜ்ஜியத்தின் முக்கிய மன்னர்களான பாபரும், அக்பரும் நமக்கு கிடைத்தனர்.. இல்லையென்றால் நாம் அவர்களை இழந்து இருப்போம்

தைமூர்:

   மங்கோலிய துருக்கிய கலப்பினத்தின் மற்றொரு காட்டுமிராண்டி, போரில் விஷ அம்பு தைத்ததால் ஒரு காலை விந்தி விந்தி நடப்பான்… இதனால் அவனை நொண்டி என்றும் சிலர் மறைமுறைமாக விளிப்பர்… ஆனால் இவன் தோல்விகண்ட போரே கிடையாது… இவனுக்கு நம் யானைப்படையை கண்டு தான் பயம்… அவர்கள் யானையையே பார்த்தது கிடையாது… பாலைவனத்தில் எங்கு போய் யானைகளை பார்க்க….

      நம் யானைப்படைகளின் யானைகளை பார்த்தவன்… வியப்புடன் இந்த கரிய குன்று போன்ற பிராணிகள் எப்படி இவ்வளவு பெரிய உருவத்தை தூக்கிக் கொண்டு இவ்வளவு வேகமாக ஓடுகின்றன.. என வியந்தான்… அடுத்து ஆணையிட்டான்… போர்களத்தில் ஏற்கனவே குத்திவைத்து மண்ணால் மூடப்பட்டு இருந்த சூலாயூதங்கள் யானைகளின் கால்களை பதம் பார்க்க… யானைகள் மதம் பிடித்து ஒடத் தொடங்கின… மேலும் வெளிவட்டத்தில் இருந்து எருமை, குதிரை இவைகளின் பின்னால் வைக்கோலை வைத்து கட்டி…. அதன் வட்டங்கள் சுருங்கிக் கொண்டே வர.. யானைகளை நெருங்கும் சமயத்தில் வீரர்கள் வைக்கோலின் மீது தீயை பொருத்திவிட…. நெருப்பு வளையம் தங்களை நெருங்குவதை கண்டு பயத்தில் பிளிறிய யானைகள், கண் மண் தெரியாமல் ஓடி இந்திய படைகளுக்கே பெருத்த சேதத்தை ஏற்படுத்தின…. ஒரு நாள் மாலைக்குள் போர் முடிந்தது…

    பிணைக்கைதியாக பிடிக்கப்பட்ட ஒரு இலட்சம் கைதிகளின் தலைகள் ஒரு மணி நேரத்திற்குள் வெட்டப்பட்டன… நேரத்தை மிச்சப்படுத்த தைமூர் தனக்கு குர்-ஆன் வாசிக்கும் முதியவர் கையிலும் ஒரு வாளையை கொடுத்து தலையை வெட்ட சொன்ன குரூரமும் நடந்தது.. அவனுக்கு யானைகளின் கலர் பிடிக்கவில்லை என்று கூறி சிவப்பு, பச்சை, மஞ்சள் கலரில் யானைகளுக்கு பெயிண்ட் அடித்து அவைகளையும், கலைஞர்கள், ஓவியர்கள், கட்டட கலை நிபுணர்கள் இவர்களுடன் யானைகளும் துருக்கிக்கு அவனோடு பயணித்தன…..

பாபர்:

  பாபரின் வாழ்க்கையில் அவர் சிலகாலம் நாடோடியாக திரிந்தது…. வழிப்பறி கொள்ளையில் ஈடுபட்டது… தனித்துவிடப்பட்ட தன் நிலையை எண்ணி பாலைவனத்தில் அழுது புலம்பியது, சாமர்கண்ட் கோட்டையில் முற்றுகைக்கு ஆளான போது, மக்களுடன் சேர்ந்து கழுதை இறைச்சியை தின்றது என பல உண்மைகளை நாம் அறிந்து கொள்ளமுடியும்.

     மேலும் பாபரின் தனிப்பட்ட இயல்புகளான, இரு நண்பர்களை தனது புஜங்களில் தொங்க சொல்லி மைதானத்தில் ஓடுவது, எந்த ஆழமான ஆற்றைக் கண்டாலும் அதில் இறங்கி ஒரு கரையில் இருந்து மற்றொரு கரை நோக்கி நீந்திக் கடப்பது(கங்கை ஆறு உட்பட…), இந்தியாவின் பல பகுதிகளை கைப்பற்றிய போதும், பாபரின் ஆசை சாமர்கண்ட் நகரையே சுற்றி வந்த தகவலும், கடைசி வரை அவரால் சாமர்கண்டை வெல்ல முடியாமல் போன துரதிஷ்டத்தை எண்ணி கலங்குவது, இந்தியாவின் வெயிலை கண்டு பின்வாங்க எண்ணிய வீரர்களிடம் பாபர் ஆற்றிய வரலாற்று சிறப்புமிக்க உரை, போருக்கு போக வேண்டாம் என்று தடுத்த ஜோசியரை, போரில் வெற்றி பெற்று வந்து அவருக்கு பணமும் கொடுத்து நாடு கடத்தியது….. ராஜபுத்திர வீரர்களின் வீரத்தை குறிப்பாக ராணாசிங்கின் வீரத்தைக் கண்டு மெய்சிலிர்த்தது.. என பல முக்கியமான தகவல்களை காணலாம்…

அக்பர்:

  அக்பர் தன் சிறுவயதில் தனது கார்டியனாக இருந்த பைராம்கானுடன் சேர்ந்து போரில் ஈடுபட்டு கொண்டிருந்த வேளையில் தந்தை ஹீமாயூன் இறந்துவிடவே, மக்களுக்கு அதை தெரிவிக்காமல் வேறு ஒரு நபரை மன்னர் போல இருளான இடத்தில் அமர்த்தி நான்கு நாட்கள் ஆள செய்து.. போரில் அக்பர் வெற்றி பெற்றவுடன்.. பஞ்சாப் மாநிலத்தில் இருந்த ஒரு வயல்வெளியில் தற்காலிக மேடை அமைத்து அதில் பைராம்கான் அக்பருக்கு முடிசூட்டி மன்னராக அறிவிக்கிறார்…..

    அந்த தற்காலிக மேடையை இன்றும் கூட பஞ்சாப் மாநிலத்தில் அந்த மேடைகளுக்கு இடையில் காணலாம்…

   அக்பர் சில காலம் வளர்ப்புத்தாய் மஹாம் அங்காவின் பிடியில் இருந்தார்… அதனால் அந்த வளர்ப்புத்தாயின் சொந்தமகன் ஆதாம்கானின் அடாவடித்தனம்… அதை நேரில் கண்ட அக்பர் கோபத்தில் அவனை மேல்மாடத்தில் இருந்து கீழே தூக்கிப்போட உத்தரவு இடுவார்.. முதல் முறை போட்டும் அவன் உயிர் பிரியாததால் மீண்டும் இன்னோரு முறை மாடியில் இருந்து கீழே தூக்கிப் போட சொல்லி உத்தரவு இட.. அவன் உயிர் பிரியும்…

   இது க்ருத்திக் ரோஷனும் ஐஸ்வர்யா ராயும் நடித்த ”அக்பர்” திரைப்படத்தில் கூட இடம்பெற்றிருந்த காட்சி ஆகும்.. இந்த கதையை கூறிக் கொண்டே குழந்தைகளுக்கு அந்த திரைப்படத்தை போட்டு காண்பித்தால் அக்பரின் வரலாறு என்றுமே மறக்காது..

   எல்லா மதத்தையும் சமமாக பாவித்தவர். இந்து மதத்தை மதிக்க வேண்டும் என்பதாலேயே ராஜபுத்திர இனத்தை சேர்ந்த ஒர் இந்து பெண்ணை மனைவியாக்கி கொண்டவர். பீர்பாலுக்கும் அக்பருக்கும் இடையிலான உறவு, பீர்பால் இறந்ததை கேட்டு அக்பரின் நிலை, பைராம்கானை யானை பாகனை கொன்றதால் கடிந்து கொண்ட அக்பர், ஒற்றை கண்ணுடன் வீரமாக போர் புரிந்த ஹேமுவை அக்பர் வெல்வது, “தீன் இலாஹி” இதுவே இந்தியாவின் இப்போதைய தேவை என எல்லா மதத்திலும் உள்ள நல்ல நல்ல கோட்பாடுகளை எடுத்து புதிய மதத்தை நிறுவ முயலுவது என அக்பரின் வாழ்க்கையிலும் பல முக்கியமான தருணங்களை அழகாகவும், ஆழமாகவும் எடுத்து கூறுகிறது இந்நூல்.

   நான் மேற்சொன்ன விசயங்கள் எல்லாமே மொத்த செய்திகளில் இரண்டு சதவீதம் கூட இருக்காது என்பது திண்ணம்… இதையும் மீறி நான் ஒன்று சொல்ல வேண்டும் என்றால் ஒன்று சொல்லலாம்… நம் வீட்டில் ஏதேனும் வரலாற்று புத்தகம் இருக்கிறதோ இல்லையோ… கண்டிப்பாக இருக்க வேண்டிய, கண்டிப்பாக படிக்க வேண்டிய ஒரு வரலாற்று நூல் இந்த

                வந்தார்கள்………    வென்றார்கள்…………

காவல் கோட்டம்

    இதை நாவல் என்ற பிரிவில் சேர்க்கவா வேண்டாமா என்ற சந்தேகம் எனக்கு இருந்தது. ஏனென்றால் இதை நாவல் என்று சொல்வதற்கும் என்னிடம் காரணம் உண்டு. நாவல் இல்லை என்று சொல்வதற்கும் என்னிடம் காரணம் உண்டு. இருப்பினும் 2011-ம் ஆண்டில் நாவல் பிரிவில் தமிழ் மொழியின் சார்பாக சாகித்ய அகாதமி விருது கொடுக்கப்பட்டு இருப்பதால் இதை நாமும் நாவலாகவே அணுகுவோம்.

                                               

   சென்ற ஆண்டில் இலக்கியவாதிகள் மத்தியில் மிகப்பெரிய சர்ச்சையை கிளப்பிய நாவல் இது. இதை மிகச் சிறப்பான நாவல் என்று ஒரு சாரரும், மிகவும் அபத்தமான நாவல் என்று ஒரு சாரரும் கடுமையான சொற்போரில் ஈடுபட்டனர். ஆனால் இது எத்தகைய நாவல் என்பது பற்றிய நிலையான முடிவு இன்றுவரை எட்டப்படவில்லை எனலாம். அவர்கள் அனைவருமே மிகப்பெரிய எழுத்தாளர்கள். முக்கியமாக அந்த புத்தகத்தை முழுமையாக படித்தவர்கள். ஏதாவது ஒருவிதத்தில் அது அவர்களுக்கு ஏமாற்றத்தையோ கோபத்தையோ கொடுத்திருக்கலாம். நாமும் படித்துவிட்டு எந்த கட்சியிலும் சேர்ந்து கொள்ளலாம். அது நமது கருத்து சுதந்திரம். படிக்காமலே யார் கருத்தையாவது ஆதரிக்க முயன்றால் நாமும் செம்மறி ஆட்டுக்கூட்டமாகி விடுவோம். யாரையும் நம்ப வேண்டாம். உங்களை தவிர… ஏனென்றால் மெய்பொருள் காண்பது மட்டுமே அறிவு.

      இந்த நாவல் ஒரு ஆரம்பகால வாசிப்பு நிலையில் உள்ள என் போன்ற வாசிப்பாளர்களுக்கு எந்தவிதமான ஏமாற்றத்தையும் கண்டிப்பாக தராது என்று என்னால் அறுதியிட்டு கூறமுடியும். மேலும் இது ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவு மக்களை பற்றி பேசுகிறது என்கின்ற குறுகிய மனப்பான்மையோடு நாம் இந்த நாவலை அணுகினால் அதன் சாராம்சத்தை நாம் தவறவிடுவதற்கான வாய்ப்புகள் ஏராளம். எல்லா பிரிவு மக்களும் ஒன்றே.. அனைவரின் வாழ்வியல் சித்திரங்களும் பதிவு செய்யப்பட வேண்டியவைகளே.. என்கின்ற கண்ணோட்டத்துடன் நாம் இதனை வாசிக்க முயன்றோமானால் நம் சமூக பிண்ணனியில் உளவும் பல முக்கியமான பிரச்சனைகளின் மூலவேர்களை அறிந்து கொள்வதோடு, நம் முன்னோர்கள் கடந்து வந்த வாழ்க்கை பாதைகளை அறிந்து கொள்ளவும் ஏதுவாக இருக்கும்..

     இந்த நாவலின் ஆசிரியர் சு.வெங்கடேசன். இந்த நாவலின் ஒரு இரண்டு பக்க மையக்கருவைக் கொண்டு புனையப்பட்ட திரைப்படம் தான் அரவான். ஆனால் அரவான் திரைப்படத்தை விட இந்த நாவல் மிகச்சிறப்பான ஒரு வாசிப்பனுபவத்தை தரும் என்பது திண்ணம்.

  இது பிற நாவல்களில் இருந்து எப்படி வேறுபடுகிறது என்றால் இதில் குறிப்பாக தலைவன் தலைவி என்கின்ற ரீதியிலான தனிப்பட்ட கதாபாத்திரங்கள் நாவல் முழுவதும் வருவதில்லை. மேலும் இதில் எந்தவொரு கதாபாத்திரமுமே நாவல் முழுவதுமே வருவதில்லை. ஏனென்றால் இது பழங்கால மதுரையின்(அரவ நாடு) மேற்கில் 20 கி.மீ தொலைவில் உத்தப்பநாயக்கனூருக்கு அருகில் உள்ள தாதனூர் என்ற சிற்றூரை மையமாக கொண்டு வாழ்ந்த கள்ளர்களின் 400 ஆண்டுகால வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை வெறும் 700 பக்கங்களில் கடந்து செல்லும் ஒரு அசாத்தியமான முயற்சி ஆகும்.

    படிக்கின்ற வாசகர்களுக்கு ஒரு வேளை முதல் 300 பக்கங்கள் சற்று அயர்ச்சியைக் கொடுக்கலாம். ஏனென்றால் அவை வரலாற்று பக்கங்கள். அதில் விஜயநகர பேரரசின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும், அழிவும் மிகவும் விரிவாக ஒரு கதைப் போல் விளக்கப்பட்டு உள்ளது. அதன் மூலம் தமிழ்நாடு, கர்நாடக பகுதிகளில் விரவி வாழ்ந்துகொண்டு இருக்கும் தெலுங்கு மொழி குடும்பத்தை சார்ந்த மக்கள் எந்தக் கால கட்டத்தில் இங்கு வந்து குடியமர்த்தப்பட்டனர் என்பதை அறிந்து கொள்ளமுடியும். மேலும் அப்போது காகிதியநாட்டை(ஆந்திரா) சேர்ந்த கம்பணனும், கம்பளி நாட்டை(கர்நாடகா) சார்ந்த கங்காதேவியும் மணமுடித்து தங்கள் பொது எதிரியை அழிக்கின்றனர்., இன்று மொழி வாரியான சமூகமாக நாம் பிரிந்து ஒருவரை ஒருவர் வெறுத்து நம்மை நாமே அழித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த சூழ்நிலையில் அது போன்ற பக்கங்களை எளிதில் புரட்டி செல்ல முடியாது.

     பாளையங்கள் எப்படி அமைக்கப்பட்டன, பாளையக்காரர்கள் என்பது யார், விஜய நகர பேரரசை சார்ந்த மன்னர்கள் எப்போது மதுரையை ஆளவந்தனர், மதுரையிலும் திருச்சியிலும் கட்டப்பட்ட கோட்டைகளின் அமைப்பு எப்படிப்பட்டது, மதுரை நகரின் எந்த வீதியில் அந்த கோட்டை இருந்தது,  கலெக்டர் ப்ளாக் பெர்ன் அந்த பாரம்பரியமிக்க கோட்டையை பைசா செலவு இல்லாமல் எப்படி நம் மக்களை கொண்டே இடித்து தள்ளினார், அத்தகைய ப்ளாக் பெர்ன் கலெக்டரின் நினைவு இடம் இன்றைய மதுரையில் எங்கு உள்ளது, முல்லை பெரியாறு அணையின் தேவை யாருக்கு இருந்தது, அதன் கட்டுமான பணியில் ஈடுபட்டவர்கள் யார், அந்த பெரியாறை கண்டறிந்தவர்கள் யார், முல்லை பெரியாறு கட்டப்பட்ட இடம் அன்றைய திருவிதாங்கூர் சம்ஸ்தானத்திற்கு உட்பட்டது இல்லை என்பதற்கான ஆதாரங்களை இந்த நாவல் பிரிட்டிஷ் ஆவணங்களின் உதவியுடன் மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறது. மேலும் பாக் ஜலசந்தி கட்டுமானம் என்ற பெயரில் ஆங்கில அரசு அதன் பிண்ணனியில் நடத்திய கொலைவெறி ஆட்டங்கள் ஜெர்மனின் கொலைகலன், இலங்கையின் வெள்ளை வேன்களுக்கு ஈடானவை. ஆனால் இவை நமது வரலாற்று பக்கங்களில் மறைக்கப்பட்டுள்ளன.

     இவை தவிர கிறிஸ்துவ மதத்தை எப்படி நம் மக்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும் மனநிலைக்கு வந்தார்கள் என்பதும், அதன் பிண்ணனியில் இருந்த சாதியக் கொடுமைகளும் நம் கண்களுக்கு அதிகமாக தென்படாதவை. கிறிஸ்துவ பாதிரியார்கள் நம் நாட்டில் முதன்முதலாக பள்ளிகளை திறப்பதற்கான காரணங்களையும் நாம் புரிந்துகொள்ள இயலும். மேலும் இந்த சாதிய பூசல்களை கொண்டு எளிதாக வேரூன்றிய கிறிஸ்துவ மதத்தில் மட்டும் சாதிய கொடுமைகள் இல்லையா..? என்ற கேள்விக்கும் இதில் பதில் உண்டு.

    இதுவொரு புனையப்பட்ட நாவல் அல்ல… மதுரை சுற்றுவட்டார பகுதிகளில் வாழ்கின்ற மனிதர்களில் 100 வயதை நெருங்கிக் கொண்டு இருக்கும் மனிதர்களிடம் நேரிடையாக பேசி அவர்களிடம் கிடைத்த தகவல்களை தொகுத்த தகவல் களஞ்சியமாகவும் இது விளங்குகிறது. மேலும் இந்த நாவலுக்காக இந்த நூலின் ஆசிரியர் செலவளித்த காலங்கள் பத்து ஆண்டுகள். தகவல்களின் உண்மைத்தன்மையை உறுதிபடுத்துவதற்காக பிரிட்டிஷ் ஆட்சிகாலத்தின் போது எழுதப்பட்ட கடிதங்கள், ஆவணங்கள் போன்றவற்றையும் நாவலின் ஊடாக இணைத்துள்ளார்.

     இந்த வரலாற்றை தவிர வாழ்வியல் ஏதும் இல்லையா என்று கேட்கிறீர்களா.. அதுவும் உண்டு. ஒரு காலத்தில் படைவீரர்களாகவும், ஊரின் காவல்காரர்களாகவும் இருந்த மக்களின் வாழ்க்கை, மன்னராட்சி முறையில் இருந்து ஆங்கிலேய கம்பெனிகளின் கைக்கு ஆட்சி அதிகாரம் மாற்றப்பட்ட போது எப்படி தடம் புரண்டது என்பதுதான் இந்த நாவலின் மைய நீரோட்டமாக உள்ளது. இத்தகைய மாற்றங்களின் போது நசிந்து போகும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையை நாம் எப்போதுமே கண்டு கொள்வது இல்லை..

   இந்திய குடிமகனின் அடிப்படை உரிமைகளும், சலுகைகளும் எட்டமுடியாத இடத்தில் வாழும் மலைவாழ் மக்கள் அரசின் வன்கொடுமை நடவடிக்கைகள் எளிதில் எட்டக்கூடிய இடத்தில் வாழ்வது தர்க்கப்பிழை.  இத்தகைய மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை நடத்த எந்தமாதிரியான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள் என்பது பற்றி அரசு என்றுமே அக்கறை கொண்டதில்லை. ஆனால் அந்த மலைசார்ந்த கனிமவளங்கள் ஒரு பெருவணிக நிறுவனத்துக்கு தேவைப்படும் போது அரசு அந்த மலைவாழ் மக்களை அங்கிருத்து துரத்துவதற்கான எல்லா நடவடிக்கைகளையும் எடுக்கத் தொடங்கும். அவர்களை அங்கிருந்து நாம் துரத்தியடித்தால் அவர்கள் எங்கே போவார்கள்,? என்ன தொழில் செய்வார்கள்? என்பதைப் பற்றி எந்த கவலையும் இல்லை. அவர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை காப்பாற்றிக் கொள்ள போராடினால் அவர்களின் நடவடிக்கைகள் அரசுக்கு நியாயமற்ற நடவடிக்கையாக தெரியும்.. இதேதான் இந்த நாவலிலும் நடைபெறுகிறது.

    களவுக்கும் காவலுக்குமான மறைமுக தொடர்புதான் இந்த நாவலின் மையக்கரு.. சில வரலாற்று மாற்றங்கள், வாழ்வியல் மாற்றங்களை அறிந்து கொள்ள இந்த நாவல் கண்டிப்பாக உதவும். பொதுவாகவே பழங்காலத்தில் கிராமப்புறங்களில் காவல் என்ற அமைப்பு உண்டு. இந்த காவல்காரர்கள் இரவு நேரத்தில் நிலம் மற்றும் இன்னபிற மக்களின் உடைமைகளை காவல் காப்பதை தொழிலாக செய்து, அதற்கான கூலியைப் பெற்று வாழ்க்கை நடத்துபவர்கள். இதே மக்கள்தான் எந்த ஊரில் காவல் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடுகிறார்களோ அந்த ஊரில் இரவு நேரத்தில் புகுந்து திருடவும் செய்வர். திருடு போன பொருள் திரும்ப கிடைக்க வேண்டும் என்றால் இவர்களைத்தான் நாட வேண்டியது வரும். அவர்கள் பொருளை மட்டும் கொண்டு வந்து சேர்ப்பார்கள்.. ஆனால் திருடிய நபர்களை காட்டிக் கொடுக்க மாட்டார்கள். இப்படி திருடப்பட்ட பொருளை துப்பு கொடுத்து மீட்டு வருவதற்கு கூலியாக துப்புகூலி வாங்கிக் கொள்வர். அந்த துப்புக்கூலி காவல்கூலியை விட இரண்டு மடங்கு அதிகமாக இருக்கும். இதற்கு பயந்து கொண்டே அனைத்து ஊர் மக்களும் காவல் உரிமையை கொடுத்துவிடுவர்.

    இதுவே பழங்கால நடைமுறை. திருமலைநாயக்கர் மன்னராக இருந்த காலத்தில் அவரது அரண்மனையின் கட்டுகாவலை மீறி ராஜமுத்திரையை திருடிச் சென்ற திருடனின் திறமையை பாராட்டி அந்த ஊர் மக்களுக்கு மதுரை நகரை காவல் செய்வதற்கான அதிகாரத்தை கொடுக்கிறார் திருமலைநாயக்கர். இது நடந்தது 17ம் நூற்றாண்டு. பின்னர் அவரது வழிவந்த பிற அரசர்களும் இதே முறையை பின்பற்ற எந்த பிரச்சனைகளும் இல்லை. ஆனால் ஆங்கிலேயர்களின் கம்பெனி ஆட்சி அதிகாரம் வரும் போது அவர்கள் நகர் காவலுக்கு என்று கச்சேரி(போலீஸ் ஸ்டேசன்) ஒன்றை நிறுவி இனி தாதனூர் மக்கள் காவல்புரிய ஊருக்குள் வரக்கூடாது என்று அறிவிக்கும் இடமே பிரச்சனையின் ஆரம்பபுள்ளி.

   இப்படி அந்த நாவலின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் ஏதேனும் ஒரு தகவல் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. எனவேதான் சொல்கிறேன்… மற்ற செய்திகளை இந்த நாவலை படித்தே தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.